Zaspokojenie potrzeby i posiadanie idealnego związku

Zagrożenie powyższe można by zilustrować analogiczną sytuacją, związaną z problemem nadużyć seksualnych wobec dzieci. Jak wykazują badania francuskie (Marceline Gabel 1989), dzieci będące obiektami nadużyć seksualnych często utrzymują te urazowe zdarzenia w sekrecie i są ich „wspólnikami”. Same z powodu depresji, pustki i braku kontaktu poszukują go w takiej formie, w jakiej, jak czują, może on być atrakcyjny dla dorosłego.

Problemy z gotowością nadmiernego zainwestowania w relację pojawiają się w terapii pacjenta depresyjnego, dążącego do symbiozy z analitykiem, tzn. do zaspokojenia potrzeby i posiadania idealnego związku. Jednym zabrakło go w ogóle w życiu, u innych został rozerwany.

Potrzeba posiadania takiego związku, jak wykazują badania współczesnej analizy, jest naturalną potrzebą rozwojową (za Margaret Mahler: do około 6-go miesiąca życia) i jest niezbędną bazą do późniejszego procesu separacji i indywidualizacji dziecka od matki.

Tęsknota za idealnym, wyłącznym i ekskluzywnym związkiem, za wzajemnym zaspokajaniem swoich potrzeb, poczuciem posiadania idealnego obiektu, który kocha bezwarunkowo i jest kochany uczuciem bez skazy, u pacjentów dążących do symbiozy są bardzo silne. I taki związek z terapeutą może być przeżywany jako stale zagrożony, np. własnymi pretensjami. Wówczas pacjent stara się chronić go tłumiąc pretensje czy agresywność poprzez idealizację analityka lub idealizację całej relacji, która w tym momencie stanowi dla niego bezpieczną przystań. Oczywiście, grozi pacjentowi przeżywanie zmasowanej wrogości wobec innych, realnych obiektów, gdy cala jego naturalna agresywność zostanie wycofana z relacji analitycznej.

Owa tendencja pacjenta do tworzenia symbiotycznego związku może niekiedy natrafić na podobne i nie zaspokojone potrzeby terapeuty. I za takie pokusy relacyjne drogo się potem ppłaci, kiedy pryśnie iluzja symbiozy. Dzieje się tak, jeśli problem nie zostanie świadomie skontrolowany i przepracowany.

Taką tendencję zresztą w sposób kontrolowany zaczęto świadomie wykorzystywać w leczeniu głębiej zaburzonych pacjentów narcystycznych i depresyjnych, począwszy od badań Kohuta. Potrzeba idealizacji została uznana za naturalną w pierwszej fazie leczenia tych pacjentów i nawet uznano – za Kohutem – że deficyt idealnego związku musi zostać zaspokojony w pierwszej fazie terapii, aby można przejść do drugiej.

Leave a Reply