Żałoba psychologiczna

Któregoś dnia może odejść osoba, z którą dzieliłeś smutki i radości przez 50 lat wspólnego życia. Możesz również stracić złudzenia co do kariery wnuka, jak również co do siły swego czaru osobistego. Zdarza się, że tracisz zaufanie do wielkiego polityka, który tak mądrze przemawiał w telewizji, mówiąc to, czego ty nie umiałbyś tak ładnie ująć. Możesz stracić ufność w księży, którzy są „tacy jak inni”, czy nawet zawiodą cię wszystkim religie.

Możesz w końcu z tego wszystkiego „stracić głowę”. Możesz jeszcze stracić…Te kolejno przeżywane żałoby i straty, rzeczywiste lub symboliczne, są udziałem każdego z nas od najwcześniejszego dzieciństwa. Wśród innych – także i te przeżycia mają wpływ na kształt charakteru i osobowości.

Z biegiem lat jednak, kiedy coraz bardziej w sposób naturalny kumulują się, ich spiętrzenie może stać się dokuczliwe czy wręcz niebezpieczne. Dla starego człowieka strata, której właśnie doznał, może być największą i ostatnią jaka go w życiu spotkała, mimo że w naszych oczach wydaje się śmieszna i nic nie znacząca. Lekarze, geriatrzy i inni specjaliści często stają przed pewnymi praktycznymi trudnościami.

Kiedy i jak powiedzieć chorej osobie o śmierci małżonka czy 0chorobie dziecka? Kiedy i jak wyjaśnić choremu w podeszłym wieku, że powtarzające się utraty równowagi i upadki skażą go na stały pobyt w szpitalu? Co zrobić, żeby na nowo przekonać sparaliżowanego pacjenta, który odmawia wykonywania ćwiczeń rehabilitacyjnych, a nie jest już w stanie sam jeść?

Jak wyjaśnić temu drugiemu, że sąsiad z łóżka obok już nie wróci…? Nie ma recept. Każdy przypadek jest szczególny i wymaga brania pod uwagę rozwiązań często niedoskonałych. Z pewnością trzeba poznać i zrozumieć mechanizm psychiczny 1znaczenie pojęcia: „żałoba psychologiczna normalna i patologiczna”. U ludzi w podeszłym wieku przybiera ona bardzo szczególny charakter.

Żałoba psychologiczna jest prawdziwym wysiłkiem, zwanym przep-racowaniem, nad przeobrażeniem psychiki i nad reorganizacją uczuciową. Wysiłkowi temu poddana jest jednostka po utracie obiektu głębokiego przywiązania (osoby, rzeczy, statusu, symbolu…). Freud i bliższy naszym czasom Lagache kładli szczególny nacisk na tę pracę psychiczną nad odbywaniem żałoby psychologicznej w sytuacji utraty obiektu.

Leave a Reply