Zależność między separacją od obiektu i jego utratą

Wróćmy jeszcze na chwilę do zależności między separacją od obiektu i utratą obiektu – można by ją krótko ująć jeszcze inaczej: w separacji podmiot używał uprzednio obiektu do zaspokajania potrzeb stąd jego brak powoduje przerażenie o egzystencję, a w sytuacji utraty obiektu – podmiot przeżywał obiekt w formie wewnętrznej z nim więzi, toteż jego brak powoduje uczucie pustki i tęsknoty.

Różni autorzy zatrzymują się na różnych aspektach przyczyn choroby depresyjnej. Jedni kładą nacisk raczej na rodzaj obiektu i jego znaczenie dla osoby, która utraciwszy go, przeżywa stan depresyjny. Zabarwienie depresji wiążą więc z rodzajem obiektu, zaś jej natężenie z siłą inwestycji libida w obiekt, związku i znaczenia subiektywnego, obsadzenia fantazjami i miłością oraz od stopnia jego zinterioryzowa- nia. Inni skupiają się na trudnościach pacjenta, w godzeniu się ze stratami, co w konsekwencji prowadzi do inflacji Ego: Ego zapełnione przeszłymi relacjami z obiektami, do których człowiek był przywiązany, nie dysponuje już wolną energią na nowe, żywe relacje. Być może w historii tych osób zbyt bolesne były rozstania, toteż doszło do ich zaprzeczenia (Freud Żałoba patologiczna).

Dla analityków badających zjawisko narcyzmu depresja jest wynikiem utraty obiektu, którym jest własna wartość człowieka. Cierpieniem depresyjnym związanym z utratą poczucia wartości jako cennego obiektu zajęli się m.in. tacy analitycy jak B. Grunberger, H. Kohut, S. Miller, F. Paschę (wcześniej traktowano je jako nie poddające się analizie).

Leave a Reply