Wzmożone ruchy perystaltyczne

Wzmożone ruchy perystaltyczne i stawianie się pętli jelitowych są wczesnymi objawami skrętu i zadzierzgnięcia. Widoczne okresowo przez powłoki brzucha wypuklenia jelita są spowodowane ich rozszerzaniem i perystaltycznym skurczem oraz stanowią jeden z klasycznych objawów niedrożności. Jednocześnie ze stawianiem się jelit i wzmożonym ruchem perystaltycznym słyszalne są wzmożone szmery i kruczenia pochodzące z uderzeń i cofania się płynnej zawartości przewodu pokarmowego o przeszkodę. W końcowej fazie choroby, gdy wyczerpie się mechanizm skurczowy jelit, ustępują również szmery, a nad jamą brzuszną zalega martwa cisza. W miarę postępowania zmian wstecznych w ścianie jelita i podrażnienia otrzewnej ściennej zjawia się i nasila wzmożone napięcie powłok brzucha.

Dzieci ze skrętem lub zadzierzgnięciem jelita przeważnie nie oddają stolca, jednak w części przypadków dochodzi do wypróżnienia z obwodowego odcinka jelita. Stolec ten może zawierać krew. Badając przez odbyt stwierdza się pustą bańkę odbytnicy lub niewielkie ilości stolca.

Bezpośrednio po skręcie lub zadzierzgnięciu jelita obserwuje się objawy wstrząsu spowodowane bólem, który może ustąpić. Niepokój i cierpiący wyraz twarzy utrzymują się jednak i stopniowo nasilają. Wraz z postępującym wzdęciem brzucha i zatruciem ogólnym warunki krążenia i oddychania ulegają pogorszeniu. Pogarsza się również i ustaje funkcja nerek. Twarz przybiera wyraz znany jako jFacies abdominalis (facies Hippocratica). Bóle w tym czasie są mniej odczuwalne przez chorego, obserwuje się niepokój i podniecenie. Dość często stan ten jest nieodwracalny.

Leave a Reply