WGŁOBIENIE JELITA PRZEWLEKŁE

Wgłobienie jelita przewlekłe ma zazwyczaj swoje podłoże w zmianie morfologicznej przewodu pokarmowego i charakteryzuje się zwężeniem w miejscu wgłobienia bez cech niedokrwienia i martwicy. U dzieci spotyka się je stosunkowo rzadko.

Etiologia i patogeneza. W tej postaci wgłobienia czynnikiem zapoczątkowującym wsuwanie się pętli bliższej w odcinek dalszy jelita są guzy i wady rozwojowe. Wśród guzów do najczęstszych należą: polipy pojedyncze lub mnogie (ryc. 10-59), np. zespół Peutza-Jeghersa (ryc. 10-60) z polipowatością rodzinną włącznie, mięsaki limfa- tyczne, nacieczenia zapalne w chorobie Leśniowskiego-Crohna (54). Guzy te zazwyczaj umiejscawiają się w końcowej części jelita krętego lub kątnicy. Również prze- rośnięte grudki chłonne samotne mogą stanowić głowę wgłobienia. Niekiedy do wgłobienia doprowadza uchyłek Meckela, zdwojenie przewodu pokarmowego, trzustka

dodatkowa (62, 78). We wgłobieniu przewlekłym światło jelita w obrębie odcinka wgłobionego jest zachowane, wykazuje jedynie różnego stopnia zwężenie. Naczynia krezki nie są zaciśnięte, dlatego nie dochodzi do martwicy ściany jelita. Okolica wgtobienia jest nieco obrzęknięta, a zdwojone tu ściany nie wykazują tendencji do sklejania się i zlepów. Dzięki temu nie napotyka się‘]trudności podczas operacyjnego

Leave a Reply