Tworzenie się narcystycznych relacji z obiektem

Badali oni także powstawanie w rozwoju Ego poczucia własnej wartości jako osobnego zjawiska i obiektu przeżywania, który nadaje szczególny kierunek dążeniu człowieka. Analizowali przyczyny tworzenia się narcystycznych relacji z obiektem i głębokich zaburzeń depresyjnych związanych z utratą tej relacji.

Ponieważ utrata poczucia własnej wartości jest u dzisiejszych pacjentów depresyjnych silnym źródłem zaburzeń i częstą formą cierpienia – wydaje mi się, że warta jest krótkiego omówienia. Francis Paschę (1969), francuski psychoanalityk, jako jeden z pierwszych analityków zzajął się problemem naruszania własnej wartości w depresji i stwierdził, że depresja w ogóle jest chorobą „gorszości”. Definiuje ją jako bolesną autodeprecjację, której towarzyszy uczucie impotencji, bezsilności, brak nadziei i odczucie własnej niepełnowar- tościowości, głównie w dwóch dziedzinach: ,,mieć”:uroda, bogactwo, siła, wiedza itp. oraz „czynić”: kompetencje, skuteczność, rozumienie, kreatywność. Owo poczucie, że jest się gorszym, stanowi według Pasche’a centralne, dominujące przeżycie, które obezwładnia także fizycznie. A źródłem depresji jest brak w dzieciństwie doświadczenia miłości bezwarunkowej doznawanej od rodziców.

Według H. Kohuta utrata obiektu miłości przeżywana jest w formie depresji wówczas, gdy cała relacja z obiektem miała charakter narcystyczny. Podmiot zaś doświadcza obiektu narcystycznie wówczas, gdy traktuje go jako swoją część czy funkcję.

Leave a Reply