Symptomy zmian zaobserwowane poza psychoterapią

Symptomy dokonujących się w pacjencie zmian można obserwować w zachowaniu, w sytuacjach poza psychoterapią. Otóż młody pacjent, wycofany, zahamowany, przez wiele tygodni z niechęcią i bardzo apatycznie wykonywał różne przydzielone mu przez samorząd zadania. Był bardzo powolny. Na psychoterapii na ogół milczał. Nie okazywał żywszego zainteresowania czymkolwiek, co działo się w Ośrodku. Terapeuci okazywali mu jednak sporo zaineresowania. I ja, i moi koledzy często byliśmy blisko niego, często po koleżeńsku gawędziliśmy. Stopniowo, ledwie dostrzegalnie zaczął się zmieniać. Wyraźnym dowodem na to było wydarzenie w pracy. W tym dniu pacjenci pielili część ogródka warzywnego z perzu. Ogrodniczka nadzorująca pracę pacjentów kazała wyrzucać chwast na kompost. Nasz pacjent zwrócił jej uwagę, że to nie ma sensu. Perz nie przetrawi się w kompoście i za rok – wraz z ziemią – wróci na pole. Ogrodniczka starała się zbyć pacjenta pokazując, że nie przywiązuje wagi do tego, co on mówi. Pacjent nie dał jednak za wygraną i w bardzo ostrym tonie sprzeciwił się jej poleceniom. Stwierdził, że odmawia wykonywania pracy, która nie ma sensu. Inni członkowie grupy stanęli po jego stronie. Ogrodniczka musiała ustąpić.

Przy omawianiu tego wydarzenia podczas psychoterapii zrozumieliśmy, że w pacjencie dokonała się ważna zmiana. Uznał, że jest ważne to, co on czuje w tej sytuacji. Dostrzegł też na nowo sens osobistego działania i, co więcej, postanowił bronić swoich racji.

Dla tych pacjentów leczenie w Ośrodku ma znaczenie nie tyle „treningu Ego”, co raczej „regeneracji Ego”. Cytowany przykład pacjenta pokazuje dwa aspekty rewaloryzacji w leczeniu w Ośrodku: własnych przeżyć i rzeczywistości zewnętrznej, w której normą jest sensowność i prawdomówność. Wyraźnie zdefiniowana struktura życia w Ośrodku sprzyja odtwarzaniu i harmonizowaniu wewnętrznej struktury pacjenta. Pacjenci ucczestnicząc w różnych zajęciach, wykonują wiele obowiązków i prac samodzielnie i we współpracy z innymi, uzyskują w miarę obiektywny obraz siebie. Zmniejsza to zarówno siłę ich projekcji, jak i krańcowość odnoszonych do siebie ocen: od dewaluacji siebie do ucieczki w fantazje wielkościowe.

Leave a Reply