Schilder i „obraz ciała”

To cudowne ciało sportowców pozostaje często niedoścignionym ideałem. Młody człowiek musi znaleźć kompromis między rzeczywistością a swym marzeniem. W Centre Familial de Jeunes (Ośrodku Rodzinnym dla Młodzieży) w Vitry, ośrodku dla chłopców trudnych, gdzie pracuję od 1960 r., stwierdziliśmy z J. Finderem częste występowanie i ważność tego „lęku przed własną niezgrabnością i brzydotą”. Lęk ten, gdy był zauważony zbyt późno, stawał się przeszkodą w psychoterapii lub był motorem psychoterapii, gdy miało się odwagę o nim mówić. Proszę sobie wyobrazić zaskoczenie, jakie może spowodować u młodego człowieka, który zna rozmowy z dorosłymi (psychologami i wychowawcami) głównie na temat jego występków i konieczności pójścia do pracy czy szkoły, a który nagle znajduje się wobec kogoś, kto rozmawia z nim o jego ciele.

By zrozumieć lepiej ten problem przeczytaliśmy Schildera (The Image and Appearance of the Human Body, „Psyche Monographs”, 1953), który wprowadził do psychoanalizy pojęcie „obraz ciała” iktóry starał się go odróżnić a jednocześnie wywieść od pojęcia „schematu cielesnego” używanego w neurologii. Przeczytaliśmy i poznaliśmy Schónfelda (Body-Image in Adolescents with Inappropriate Sexual Development. Amer. J. Ortopsychiatr., 1964), który w swym poradnictwie endokrynologicznym w Nowym Jorku dał dowód większego wyczucia niż wielu psychiatrów, i który, nie wiedząc o tym, stworzył podstawy psychiatrii okresu dojrzewania.

Leave a Reply