Przypadek 40-letniej kobiety

Pacjentka, lat 40, zgłosiła się do analizy z powodu silnej depresji. Cierpiała psychicznie i fizycznie. Była zrezygnowana. Pomimo wyjątkowej urody, jej miłości i związki były przeważnie nieudane, nie mogła w nich znaleźć i przeżyć ani pragnień miłosnych, ani uczucia, a jedynie adorację, która jej nie wystarczała. Nie była zdolna do wymiany czułości. Jej ciało było jakby zamrożone. Na pierwszy rzut oka zwracały uwagę: nieruchomość twarzy, zgaszony wzrok, sztywność ruchów, płytkość oddechu. Postawa dystyngowana i zdystansowana budziła raczej podziw i respekt, dalekie od ciepłych uczuć i erotyzmu.

Loven opisuje równolegle, krok po kroku, leczenie analityczne i pracę z ciałem. Kluczowym przeżyciem w analizie Joan było zrozumienie jej snu: znalazła się w marmurowej galerii i ujrzała swoją matkę na piedestale, jako statuę kiedy się do niej przybliżyła, statua oderwała się od postumentu i rozbiła o posadzkę. Analiza tego snu była dość obszerna i pozwoliła na zrozumienie problemu kluczowego dla rozwoju depresji pacjentki: matka pacjentki chorowała na gruźlicę i zmarła w dzieciństwie. Z powodu tej choroby nie przytulała dziecka, które odczuwało samotność, izolację i brak matczynego ciepła fizycznego. Czuła się winna za przeżywaną o to złość do matki. Czuła się także niewarta jej uczuć – nie rozumiejąc dobrze przyczyny izolacji. Taka relacja zablokowała pacjentce zdolność do wymiany psychicznej i fizycznej. Trudność przeżywania wymiany wzmacniał fakt, że po śmierci matki pacjentka była wychowywana tylko przez ojca. Być może także z powodu lęków edypalnych jej skłonność do sztywności i dystansu pogłębiała się. A potem – z mężczyznami, podobnie jak z ojcem, była w stanie wchodzić w związki wyłącznie na płaszczyźnie wzajemnej adoracji, pozbawionej czułości i miłosnych pragnień.

Leave a Reply