PRAKTYKA PSYCHOANALITYCZNO -PSYCHOTERAPEUTYCZNA

Hipotezy te pozostają w zgodzie z doświadczeniami w procesie terapeutycznym z pacjentami psychosomatycznymi, gdzie w sensie terapeutycznej progresji regularnie można obserwować fazę konfliktu neurotycznego na poziomie depresyjnym. Założenia etiologiczne odnośnie psychosomatoz w sposób konsekwentny doprowadziły do tego, że zorientowane psychoanalitycznie terapie ciałem wysunęły się na czoło jako przygotowanie do procesu psychoanalitycznego by umożliwić w ogóle komunikację między terapeutą i pacjentem, uwzględnia się prewerbalną fazę fiksacji i brak zdolności do werbalnego wyrażania afektów oraz brak zdolności do symbolizacji (Becker 1981).

Na podstawie często zaznaczonej fiksacji objawowej, tendencji do rozszczepiania i projekcji oraz często wieloletniego wspólnego działania pomiędzy pacjentem a leczącym go lekarzem w przypadku ciężkich, nierzadko chronicznych już chorób psychosomatycznych, widzimy z reguły wskazanie do zorientowanej psychoanalitycznie, stacjonarnej psychoterapii. Doświadczenie nasze wykazało, że często przekształcenie symptomu cielesnego z powrotem w konflikt neurotyczny w rozumieniu dwufazowego wyparcia według Mitscherlicha jest możliwe jedynie poprzez takie intensywne wejście w proces psychoanalityczny. Fragmenty z następujących historii chorób powinny to wyjaśnić.

Leave a Reply