PACJENT KOMPENSUJĄCY

Pan F., 39-letni pacjent z wrzodami żołądka, nawracającymi od 10 lat, który miał ponadprzeciętne sukcesy zawodowe, przyszedł do naszej kliniki, gdy objawy żołądkowe nasiliły się przy kolejnym nawrocie. Wyzwoliło je rozstanie z żoną, z którym związany był spadek osiągnięć i utrata miejsca pracy. W analitycznej terapii grupowej pacjent szybko przyjął rolę koterapeuty i stał się uznanym liderem grupy. W zogniskowanej terapii ruchowej leżał przeważnie zwinięty na podłodze, w kontakcie z pacjentami wybuchał płaczem

ijednocześnie czepiał się ich. W jednej z sytuacji, w której siedział oparty plecami o innego pacjenta, jego partner czuł się całkowicie przygnieciony i przeciążony potrzebą oparcia się pana F. W obszarze werbalnym, a więc w grupie analitycznej, z obawy przed własnymi regresywnymi potrzebami, ujawniał wyłącznie kompensacyjne dążenie do osiągnięć również interpretacje dotyczące jego regresywnych potrzeb przyjmował tylko intelektualnie, a nigdy emocjonalnie. W grupie analitycznej, relacjonując historię życia, mógł sobie przypomnieć swą silną potrzebę uwagi ze strony matki, nie mógł jednak powiązać tego emocjonalnie ze swoją aktualną sytuacją życiową. Tego, co ustaliło się w analizie werbalnej w obrębie przeniesienia, jako powtórzenia w relacji między terapeutą i pacjentem, mógł doświadczyć emocjonalnie w zogniskowanej terapii ruchowej między sobą

iczłonkami grupy tu i teraz. Dla wyjaśnienia trzeba dodać, że praca terapeutyczna nie jest bynajmniej zakończona wraz z tymi kluczowymi doświadczeniami w zogniskowanej terapii ruchowej. Te doświadczenia kluczowe doprowadziły jedynie do uświadomienia wypartych życzeń popędowych

ipoprzez to do konfrontacji i ujawnienia, co stanowi dopiero podstawę do introspekcji i przepracowania (Becker 1989). Związek między psychosomatozami i depresją pociąga jednak za sobą także obciążające konsekwencje terapeutyczne. Według Brauti-

gama i Christiana (1986) istnieją dziś w medycynie tendencje do negowania złożoności i wagi zależności psychosomatycznych i do leczenia ich wyłącznie farmakologicznie. Takie często występujące błędy w sztuce lekarskiej mają związek z brakiem wystarczającej wiedzy o nerwicach i o psychosomatyce, co daje w rezultacie wzrost zależności pacjenta od lekarza i leków akurat w przypadku grupy pacjentów, którzy mają skłonność do tzw. normopatii i zależności.

Leave a Reply