Okoliczności życiowe, które mają wypływ na objawy nerwicowe

Czasem też nadmierne przypisywanie przez pacjenta znaczenia przeżyciom i rozważaniom dotyczącym np. miejsca pracy – traktowaliśmy jako opór(np. ocena sensowności pracy, rozważania na temat wartości i ocen moralnych, refleksje i niepokoje egzystencjalne). Takie rozwiązanie wynikało z przyjętej przez nas koncepcji konflikktu bieżącego i jego dziecięcego odnośnika. W myśl tej koncepcji staraliśmy się zbadać okoliczności życiowe, które doprowadziły do wybuchu objawów nerwicowych i załamania. Na ogół były to sytuacje, które oznaczały wyraźny wzrost wymagań co do kompetencji i dojrzałości (np. awans w pracy, małżeństwo, urodzenie się dziecka), nagłe skonfrontowanie się z impulsami agresywnymi czy seksualnymi, czy wreszcie z utratą lub zagrożeniem utraty bliskiej osoby.

Wymienione wyżej zmiany w sytuacji życiowej pacjenta i towarzyszące im objawy oznaczały istnienie konfliktu wewnętrznego, określanego przez nas jako konflikt bieżący. W krótkoterminowym, trwającym od 8 do 10 tygodni leczeniu nie byliśmy w stanie analizować wszystkich aspektów biografii pacjenta. W myśl doświadczeń Balinta, koncentrowaliśmy się na materiale odnoszącym się do fokalnego (ogniskowego) problemu pacjenta (selective attention) przy pomijaniu przeżyć, też ważnych, ale nie wiążących się z zaburzeniem podstawowym (selective inattention) (Balint 1972).

Dwudziestopięcioletnie już doświadczenia potwierdziły słuszność tego modelu w odniesieniu do pacjentów nerwicowych. Pacjenci, u których udawało się trafnie określić konflikt bieżący i powiązać go z odpowiednimi doświadczeniami z przeszłości, dość szybko uzyskiwali poprawę widoczną w zmienionym zachowaniu i stopniowo także w znikających objawach nerwicowych.

Leave a Reply