Niewielkie pęknięcie śledziony

Leczenie. Niewielkie pęknięcie śledziony, zwłaszcza podtorebkowe, które nie doprowadza do większego krwotoku wewnętrznego, wymaga obserwacji i zachowawczego leczenia szpitalnego. Spokój, wstrzymanie karmienia, środki przeciw- krwotoczne i uspokajające oraz uzupełnienie strat krwi, doprowadzają po kilku

dniach, do wyleczenia. Objawy narastającego krwotoku wewnętrznego są wskazaniem do otwarcia jamy brzusznej. Najlepszy dostęp daje cięcie pośrodkowo- -poprzeczne biegnące od wyrostka mieczykowatego do pępka i stąd do XI żebra. Po odessaniu krwi z jamy otrzewnej należy odnaleźć źródło krwawienia. Niewielkie pęknięcia i pęknięcia rozleglejsze o równych brzegach należy zaopatrzyć szwami materacowymi lub klejem tkankowym, ratując cały narząd. Całkowite rozerwanie śledziony stanowi wskazanie do podjęcia próby pozostawienia mniej zniszczonej jej części, po wypreparowaniu naczyń w okolicy wnęki i ich podwójnym zaopatrzeniu (3, 39). Tylko wyjątkowo można ją usunąć.

Usuwając śledzionę niektórzy chirurdzy wszczepiają płatki jej miąższu pomiędzy mięsień i powięź poprzeczną brzucha, inni negują celowość tego zabiegu (70, 80). Usunięcie śledziony zawsze zagraża piorunująco przebiegającą infekcją, coraz częściej obserwowaną u dzieci. Amputując śledzionę należy dokładnie podwiązać wszystkie zaopatrujące ją naczynia (ryc. 10-67) i zwracać bacznie uwagę, by nie uszkodzić krzywizny większej żołądka lub ogona trzustki. Zawsze obowiązuje sprawdzenie innych narządów jamy brzusznej, które mogły ulec jednoczesnemu uszkodzeniu w następstwie urazu. Jamę brzuszną zamyka się warstwowo, pozostawiając w loży po usuniętej śledzionie dren, który wyprowadza się na zewnątrz przez oddzielne nacięcie. Konieczność zachowania śledziony lub jej fragmentu wymaga, by operację przeprowadził doświadczony chirurg dziecięcy.

Leave a Reply