NIEDROŻNOŚĆ SMÓŁKOWA

Jest ona typową niedrożnością obturacyjną, która powstaje na skutek zatkania światła jelita masami zagęszczonej smółki. Stanowi ok. 40% wszystkich niedrożności jelita cienkiego u noworodków. Dotyczy głównie dzieci z mukowiscydozą, u których występuje w 5-10% przypadków. Zarówno mukowiscydozą, jak również inne towarzyszące wady i powikłania stanowią przyczynę ciężkiego stanu dziecka

i często złego rokowania (60). Patomorfologia. U noworodków z niedrożnością smółkową brzuszny odcinek przewodu pokarmowego ma charakterystyczny wygląd (ryc. 10-42). Żołądek, dwunastnica i pierwsze pętle jelita czczego są prawidłowo wykształcone i nie zmienione lub wykazują niewielkie rozszerzenie na skutek zalegania w ich świetle treści jelitowej. Dalsze pętle jelita czczego lub początkowe krętego są rozdęte i mają po- grubiałą ścianę, która miejscami może być ścieńczała, a niekiedy wykazuje ogniska martwicy i przedziurawienia. Rozszerzona pętla osiąga średnicę 2-3 cm i przechodzi ostro w wąski końcowy odcinek jelita krętego. Czasami rozdęta pętla kończy się ślepo. Jest to przeważnie wynikiem przebytego w życiu płodowym przedziurawienia jelita i smólkowego zapalenia otrzewnej. Rozdęte pętle jelita są wypełnione masami gęstej, ciemnozielonej, lepkiej smółki (ryc. 10-43), natomiast niedorozwinięte pętle

dalsze zawierają paciorkowato ułożone skupienia szarozielonkawych, bardzo twardych mas smółki (ryc. 10-44). Takie same masy często znajdują się w okrężnicy, która również jest niedorozwinięta i ma średnicę do 3 mm. Niedrożności smólkowej towarzyszy często nieprawidłowe ułożenie jelita lub obraz smólkowego zapalenia otrzewnej. Badania mikromoriologiczne pozwalają stwierdzić zmiany torbielowate w trzustce oraz cechy mulcowiscydozy w innych narządach, zwłaszcza w płucach.

Leave a Reply