Narcystyczny aspekt depresji

Pierwszy z tych momentów otwiera perspektywę do badań nad narcystycznym aspektem depresji, drugi: 6 – 8 miesiąc życia, omówiłam przy okazji różnicowania pojęcia separacji i depresji związanej z utratą obiektu. Okres nazwany przez Freuda edypalnym jest według niektórych autorów szczególnie podatnym gruntem dla późniejszych stanów depresyjnych lub nawet dla zaburzeń psychotycznych o charakterze maniakalno-depresyjnym. Źle rozwiązany konflikt edypalny to niepo- godzeme się z porażką, niepowodzenie w zdobyciu na własność i wyłączność obiektu miłości, czyli w tym okresie miłości rodzica płci przeciwnej. Z tym połączona jest stała tęsknota nie do spełnienia i upokorzenie w wyniku przegranej rywalizacji. U kobiet depresja przejawi się później na przykład w formie nieszczęśliwych miłości czy niezdolności do kochania mężczyzn (innych niż ojciec), a na poziomie życia seksualnego w formie różnorodnych zaburzeń. U mężczyzn

depresyjność może przejawiać się w formie np. niskiego poczucia własnej męskości, kolejnych zawodów miłosnych, silnej fiksacji na osobie matki, a także poważnych zaburzeń seksualnych. Freud sądził, że chory depresyjny jest przede wszystkim ofiarą niespełnienia pierwszych pragnień miłosnych i że stąd bierze się wielość i znaczenie zaburzeń seksualnych u tych osób (takie rozumienie było mu szczególnie bliskie ze względu na uznawaną przez niego jako kluczową dla nerwicy sytuację edypalną).

Realistyczne i zdrowe rozwiązanie okresu edypalnego – pierwszej miłości do obiektu, jakim jest rodzic płci przeciwnej – to uznanie, że rodzice należą fizycznie do siebie, pogodzenie się z takim układem i przyjęcie identyfikacji z rodzicem tej’samej płci.

Mając taką wewnętrzną ostoję można wyruszyć w dalsze życie z nadzieją na zdobycie własnego oblubieńca. Następny próg rozwojowy, niosący z sobą zagrożenie depresją to okres dojrzewania.

One Response to “Narcystyczny aspekt depresji”

Leave a Reply for Blazej