Każda rana drążąca

Różnicowanie. U dzieci starszych różnicowanie powinno dotyczyć: uszkodzeń śledziony, krwotoku do zdwojonego odcinka jelita, krwawień z wrzodu dwunastnicy lub żołądka, żylaków przełyku, uszkodzeń jelita i jego krezki oraz pęknięć nerki. Pęknięcia wątroby należy ponadto różnicować ze wszystkimi stanami powodującymi zapalenie otrzewnej.

Leczenie. Każda rana drążąca w kierunku wątroby stanowi wskazanie do otwarcia jamy brzusznej i dokładnego sprawdzenia jej przebiegu. Narastające objawy

krwotoku wewnętrznego u dziecka po tępym urazie okolicy nadbrzusza oraz po-drażnienie otrzewnej i ból w prawym podżebrzu uzasadniają laparotomię. Do operacji przystępuje się po wyprowadzeniu dziecka ze wstrząsu i sprowadzeniu dużej ilości krwi oraz po założeniu dwóch wysoko wydajnych wkłuć do żył centralnych. Jamę brzuszną otwiera Się cięciem pośrodkowym biegnącym od wyrostka mieczy- kowatego do pępka lub cięciem podżebrowym prawym. Krew z jamy otrzewnej odsysa się i sprawdza śledzionę, wątrobę i inne narządy. Stwierdzone uszkodzenie wątroby można zaopatrzyć z powyższych cięć lub uzupełnić je cięciem w kierunku prawego luku żebrowego i VII przestrzeni międzyżebrowej. Ranę wątroby zaopatruje się szwami materacowymi po uprzednim usunięciu martwych fragmentów wątroby i podwiązaniu krwawiących naczyń. Szwy materacowe powinno się docisnąć po podłożeniu fragmentów mięśni lub płatków gąbki flbrynowej oraz założeniu drenu w dno głębokiej rany. Szwy muszą sięgać dna rany, by nie tworzył się w niej zbiornik krwi i żółci, a następnie ropień i źródło hemobilii. W przypadku równych powierzchni rany można zastosować kleje tkankowe. Żyłę wrotną i jej gałęzie należy zeszyć. Uszkodzone przewody żółciowe zewnątrzwątrobowe zeszywa się drenując je. Zmiażdżenie lub oderwanie segmentu albo płata wymaga resekcji zgodnie z podziałem anatomicznym wątroby. W tych przypadkach niezbędne jest odsłonięcie żył wątrobowych, a można to uzyskać po przeprowadzeniu cięcia przez łulc żebrowy, VII przestrzeń międzyżebrową i przeponę. Usuwając płat prawy należy podwiązać gałąź prawą t. wątrobowej właściwej, przewód wątrobowy prawy i gałąź prawą ż. wrotnej (ryc. 10-65). Jednocześnie usuwa się pęcherzyk żółciowy. Resekcja płata lewego wymaga podwiązania i przecięcia analogicznych elementów po stronie lewej z pozostawieniem pęcherzyka żółciowego i wykonania przetoki zewnętrznej. Po podwiązaniu głównej gałęzi t. wątrobowej właściwej i ż. wrotnej zaznacza się granica pomiędzy piatem prawym i lewym. Wskazuje ona na linię cięcia, którą prowadzi się stopniowo podwiązując krwawiące naczynia. Cięcie kończy się w okolicy bruzdy żyły głównej dolnej, podwiązując odpowiednią żyłę wątrobową. Na ranę wątroby zakłada się szwy materacowe i pokrywa ją więzadlem obłym wątroby lub płatem sieci większej. Jamę otrzewnej należy drenować.

Leave a Reply