Idealizacja ojca

Był ulubieńcem ojca i czuł, że jak długo będzie miał miłość ojca i będzie mógł oralnie inkorporować jego penis, będzie chroniony przed głodem i chłodem, i ostatecznie przed śmiercią. Wobec syna częściowo powtarzał, a częściowo odwracał tę relację. Identyfikował się z ojcem i projektował siebie, ulubionego syna, na swojego własnego syna, w ten sposób przedłużając własne życie. Ta identyfikacja projekcyjna jego młodego self z synem utrzymywała w bezpiecznej odległości lęki prześladowcze i lęk przed śmiercią. Czasami także projektował na syna swego idealnego ojca i oczekiwał, że syn nakarmi go i utrzyma na zawsze przy życiu.

Idealizacji tej towarzyszyła duża doza odszczepionego poczucia prześladowania. Czarnym bliźniakiem jego idealnego syna był zięć, jego główny prześladowca . W przeszłości spostrzegał ojca jako przeważnie kochającego, podczas gdy bracia we wspomnieniach dręczyli go i straszyli. Wszelkie poczucie prześladowania, które pozostawało w związku z ojcem, natychmiast odszczepiał i projektował na braci. W tle był obraz niekochającej i zimnej matki. Uczucie prześladowania, którego doświadczał w relacji z nią, przenosił głównie na różne kraje, w których mieszkał, które całkowicie personifikował i niezmiennie opisywał mi, że go źle traktowały, wykorzystywały i odmawiały mu utrzymania. Początkowo nie można było uruchomić żadnego z tych odszczepionych przeżyć prześladowania w przeniesieniu. Reprezentowałam głównie jego idealnego ojca i syna, czasami zlewających się z idealną, karmiącą matką. W procesie identyfikacji projekcyjnej wyprojektował na mnie wszystkie idealne postaci, łącznie z idealnym self. Złe uczucia i postaci wyprojektował na odległych prześladowców. Jak długo mógł utrzymać tę idealizację mojej osoby, chroniłam go od prześladowców i był bezpieczny.

Leave a Reply