Etiologia

gina invaginali) rozpoczyna się wrotami (porla inuaginati), a kończy się w miejscu, do którego sięga głowa. Wciągnięta w szczelinowatą przestrzeń krezka jelita jest źródłem często nieodwracalnych następstw z martwicą części jelita włącznie. Jelito wgłobione początkowo zachowuje swoją drożność. W miarę jak głowa wgłobienia przesuwa się w kierunku dalszym, naczynia krezki są coraz bardziej zaciskane we wrotach. Prowadzi to początkowo do utrudnionego odpływu krwi żylnej i chłonki oraz do obrzęku jelita wgłobionego. Przez to zwęża się jego światło doprowadzając do niedrożności. W tej fazie, na skutek biernego przekrwienia, dochodzi do krwawień z części wgłobionej do światła jelita. W miarę narastającego obrzęku zaciskają się wrota nad częścią wgłobioną i naczyniami krezki powodując zamknięcie dopływu krwi tętniczej oraz martwicę. Aby ściślej określić cechy morfologiczne wgłobienia, należy podać, która część jelita tworzy jego głowę, która wrota i dokąd sięga głowa. Biorąc pod uwagę te cechy wgłobienia wyróżnia się jego trzy postacie: wgłobienie jelita cienkiego w cienkie, cienkiego w grube i grubego w grube (62). Czasami już wgło- biony odcinek wgłabia się w następną część jelita tworząc wgłobienie podwójne, a raczej dwupiętrowe. Ponadto mogą istnieć jednocześnie dwa niezależne od siebie wgłobienia w różnych okolicach jelita – jest to ważne ze względów rozpoznawczych i leczniczych. Wyjątkowo rzadko spotyka się wgłobienia antyperystaltyczne, w których głowa wgłobienia jest zwrócona w kierunku bliższym przewodu pokarmowego.

Etiologia. Przyczyny ostrego wgłobienia nie są dotychczas ostatecznie wyjaśnione. W związku z najczęstszym jego występowaniem w wieku niemowlęcym uważa się, że ma podłoże w czynnikach wrodzonych, np. nadmiernie długiej krezce, obecności więzadła krętniczo-kątniczego, obficie rozwiniętej tkance tłuszczowej w miejscu przyczepu krezki do jelita, nadmiernie ruchomej błonie śluzowej jelita. Przyczyn wgło- bień ostrych doszukiwano się w różnych czynnikach pokarmowych. Zmiana sposobu odżywiania dziecka i przejście z pokarmu mlecznego na bardziej zagęszczony pokarm mieszany może usposabiać do wgłobień, podobnie ma działać spożycie nadmiernej ilości bananów. Teoria zaburzonej perystaltyki stara się wyjaśnić proces wgłobienia rozkojarzeniem ruchów perystaltycznych, które obserwuje się w stanach zapalnych jelita. Ustalono również związek przyczynowy pomiędzy zakażeniem adenowirusem a wgłobieniem. Za powyższą etiologią przemawia również podobna sezonowość obu tych chorób. Powiększone w stanach zapalnych grudki chłonne skupione (Peyera) mogą tworzyć głowę wgłobienia. Należy podkreślić, że wgłobienia przebyte w życiu płodowym, na skutek martwicy odcinka jelita, są niekiedy przyczyną zarośnięcia i niedrożności wrodzonej (2, 30).

Objawy i rozpoznanie. Wgłobieniu towarzyszą 4 podstawowe objawy: ból brzucha, wymioty, krew w stolcu i wyczuwalny guz brzucha (62, 67). Ostre wgłobienie dotyczy najczęściej dobrze odżywionych niemowląt w wieku 4-9 miesięcy. W stanie pełnego zdrowia pojawiają się nagle ostre bóle brzucha trwające kilkanaście sekund do kilku minut. Mają one prawdopodobnie charakter silnej kolki, gdyż niemowlę głośno płacze, przykurcza kończyny i wypręża się oraz staje się bladoszare. Po napadzie trwa kilkunastominutowa przerwa, po której objawy te występują ponownie. Napady bólu są coraz silniejsze i częstsze do momentu aż siły dziecka wyczerpią się i popadnie ono w stan ciężkiego wstrząsu i apatii. Od początku choroby bólom towarzyszą wymioty, zawierają one treść żołądkową i są następstwem odruchu trze- wnego na proces wgłobienia. Po 24 godzinach dziecko wymiotuje treścią jelitową w związku z niedrożnością mechaniczną.

Leave a Reply