DEPRESJA I PSYCHOSOMATQZY

Wyniki badań nad psychosomatyką potwierdziły, że od dawna obserwowany syndrom zjawisk komunikacyjnych dominuje u pacjentów psychosomatycznych. Syndrom ten podciąga się pod różne pojęcia, jak pensée opératoire (myślenie operacyjne), (Marty i de M’Uzan 1963), „zjawisko psychosomatyczne” (Marty i in. 1963, Stephanos 1979) i „aleksytymia” (Sifneos 1973, v. Rad 1983). Obserwowano więc u psychosomatycznie chorych tendencję do mechanis- tyczno-instrumentalnego sposobu myślenia i przeżywania, ubóstwo fantazji w mowie, mimo nieograniczonej inteligencji i powodzenia zawodowego przy pragmatycznie działaniowo zorientowanej postawie. Pacjenci ci bywają w kontakcie społecznym zorientowani na normę

inadmiernie przystosowani (w sensie „normopatii”). Trudno im bronić własnej pozycji i są w ogóle mało świadomi konfliktu, raczej mało przekorni. Na pierwszy plan wysuwa się konieczność realnej obecności obiektu, co nie wiąże się ściśle z brakiem zdolności do symbolizacji i zahamowania agresji. Trzeba tu zwrócić uwagę, że opisywane zjawiska są z pewnością ściśle powiązane z socjalizacją tych pacjentów. Wiemy dzisiaj, że u pacjentów z tzw. niższych warstw społecznych symptomy psychosomatyczne powstają istotnie częściej niż u pacjentów z wyższych sfer (Leighton 1963).

Cremerius i in. (1979) opisują grupę pacjentów z niższych warstw społecznych, którzy odwiedzili poliklinikę medyczną z powodu dolegliwości cielesnych i u których stwierdzono symptomy funkcjonalne, psychosomatyczne lub nerwicowe.

Leave a Reply