Czym jest demencja?

W momencie badania, w zalewie informacji, wspomina, że ojciec nigdy nie powiedział jej, że jest piękna. To nagłe pojawienie się „migawki” odnoszącej się do przeżyć kompleksu Edypa było bardzo zaskakujące. Zaangażowałem się w ten przypadek i przebyliśmy razem kawałek drogi terapeutycznej aż do momentu, kiedy pacjentka pozbierała się na tyle, żeby po kilku tygodniach wrócić do domu. To, co najciekawsze, zostało mi jednak wyjawione w trakcie serii spotkań

owiele później: jej niezależność umysłowa powróciła i utwierdziła się dopiero w momencie, kiedy odzyskała psychiczną zdolność słuchania koncertów, tych, które grała będąc skrzypaczką. Niegdyś po złamaniu ramienia nieodwołalnie została pozbawiona tej przyjemności. Był to moment w jej życiu, od którego zaczęła się u niej degradacja psychiczna.

Przypadek ten jest okazją do poruszenia złożonego problemu przyczyn demencji. Wiadomo, że nie zbadano i nie znaleziono jeszcze żadnym związków między anatomopatologią a danymi klinicznymi dotyczącymi demencji, i że nie została jeszcze opracowana żadna teoria na ten temat. Dlatego też ciągle pozostaje wiele otwartych pytań. Arbousse-Bastide zastanawia się, czy zapobieganie demencji jest możliwe. Maisodieu stoi na stanowisku, że demencja jest syndromem obronnym wobec lęku przed śmiercią. Ploton krytykuje pojęcie nieuleczalności demencji. Jest ona według niego jedynie wynikiem diagnozy na podstawie reakcji. Proponuje więc termin tanatozy (od thanatos – grec. popęd śmierci) i pogłębioną pracę terapeutyczną z pacjentami przejawiającymi objawy demencji, a także badania rozumienia systemu relacji pacjenta.

Na zakończenie chciałbym przedstawić przykład ilustrujący istnienie związku pojawiania się demencji w późnym wieku z wcześniejszymi doświadczeniami życiowymi. G. Devereux (1966) przedstawił wyniki badań, które opisują obraz dziecka w dwóch plemionach: Mohave i Sedang. Cytuję: „Mohave są bardzo łagodni wobec swoich dzieci. Pojęcie rozkazu czy bezwzględnego posłuszeństwa nie istnieje.

Leave a Reply