Brak zdolności do symbolizacji

Pacjenci ci, pochodzący z niższej warstwy, pozostają zafiksowani na wyobrażeniu choroby narządu i czynią zewnętrzne czynniki odpowiedzialnymi za ich chorobę, wykazują niezdolność do doświadczania konfliktu, nie mogą mówić 0seksualności ani agresji z powodu silnych wyobrażeń moralnych 1mają ogólnie skłonność do postawy pasywno-receptywnej. Autorzy tłumaczą te zjawiska wyjątkowo silnym Superego, krańcowo wrogim popędom oraz hamującym fantazję i spontaniczność wychowaniem w pierwszych latach życia, w ramach którego impulsy popędowe tak wcześnie zagrożone były karą, że nie mogły się w ogóle w pełni rozwinąć. Jako dzieci pacjenci ci nie przeżyli pewnych interakcji w pierwszym obszarze relacji międzyludzkich, w relacji z matką, lub doświadczyli ich tylko jako działań afektywnych, którym nie towarzyszyła mowa.

Opisane w ramach syndromu psychosomatycznego ubóstwo fantazji, brak zdolności do symbolizacji i skazanie na rzeczywistą obecność obiektu stanowią istotne wskazówki co do etiologii chorób psychosomatycznych. Są one wewnętrznie związane z przewagą rozstań, tj. utrat obiektu, jako sytuacją wywołującą wystąpienie symptomów. Przyjmując punkt widzenia psychologii rozwojowej można założyć, że brak zdolności do symbolizacji i konieczność rzeczywistej obecności obiektu sięgają wczesnego zaburzenia w fazie przechodzenia od pierwotnego narcyzmu (gdzie podmiot i obiekt nie są odróżniane) do początków symbolizacji. Kształtowanie się zdolności do separacji jest ściśle powiązane z wykształceniem się zdolności do fantazji, abs-trahowania i symbolizowania, a zwłaszcza do kształtowania wewnętrznych obrazów.

Leave a Reply